من کیستم؟

!"لبریز از عشق ، غافلم از پیچش این جهان مملو از "حقیقت
به دیدارم آمدی تا بدانیم به راستی من کیستم.0
من همان مرغ خوش آهنگ صبحگاهانم، که به دعوت تو می آید تا روزی دیگر شاد باشی،0
من همان برق چشمان عاشق؛ برق جهانم.0
من همان شور وجود به هر جا که روی، من همانم.0
آزادتر از عقاب مازندران بر فراز کوه های جوان که دیدم،0
من همانم.0
ولی افسوس چیزی نمی گذارد.0
نمی دانم از چیست این بغض گلویم که تمامی من را در ثانیه ها خاکستری می کند بر باد.0
من همانم؟
اگر آنم، عارفی آگاه، پس چگونه در دو حالم؟
این چه بازیست کانچه داریم زیر پرده باید بماند؟
این چه بازیست که ما هر یک یک چنینینیم و باز...؟
این چه ترسیست، چه ننگیست؟
من در این پیچش پوچ بی جانم.0
بار دیگر به دیدارم بیا
شاید که به تنهایی ناتوانم...0